Ήταν τέσσερις Ιανουαρίου το 1960 όταν ένας διανοούμενος του εικοστού αιώνα έφυγε ακαριαία από τη ζωή μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα,πέθανε στα 47 του με έναν περίεργο τρόπο,ενώ ήθελε να ταξιδέψει με τρένο αποφεύγοντας το αυτοκίνητο που φοβόταν,ο φίλος του τον παρότρυνε τελικά να τον ακολουθήσει με το αυτοκίνητό του με το οποίο τραυματίστηκε θανάσιμα έχοντας στην τσέπη το εισιτήριο του τρένου..Βραβεύτηκε το 1957 με το βραβείο Νόμπελ,είναι ο μόνος που δύο μέρες μετά την καταστροφή της Χιροσίμα διέβλεψε με αγωνία τον τρόμο για το μέλλον της ανθρωπότητας προειδοποιώντας ότι η προοπτική του τεχνολογικού πολιτισμού μας είναι αβυσσαλέα,θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στην απόλυτη ανθρώπινη εξαθλίωση που δεν είναι άλλη από την αγριότητα.Όπως είπε θα πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ της συλλογικής αυτοκτονίας και της έξυπνης χρήσης των επιστημονικών επιτευγμάτων.Είναι ο Άλμπερτ Καμύ,μια φυσιογνωμία πολύ μπροστά για την εποχή του.
Μοναδικές φράσεις του.
Όλες οι μεγάλες πράξεις και όλες οι μεγάλες σκέψεις έχουν μια γελοία αρχή.Τα μεγάλα έργα γεννιούνται συνήθως σε μια γωνιά του δρόμου ή στην περιστρεφόμενη πόρτα ενός εστιατορίου.
Πόσο δύσκολο,πόσο πικρό είναι να γίνει ένας άνθρωπος.
Γνωρίζω μόνο ένα καθήκον,και αυτό είναι η αγάπη.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αρνείται να είναι αυτό που είναι.
Μην περπατάς μπροστά μου,δεν μπορώ να σε ακολουθήσω,μην περπατάς πίσω μου,δεν μπορώ να σε οδηγήσω,περπάτησε δίπλα μου και γίνε φίλος μου.
Για να είσαι ευτυχισμένος δεν πρέπει να ασχολείσαι πάρα πολύ με τους άλλους.
Ο άνθρωπος θέλει να ζήσει,αλλά αυτό είναι άχρηστο να ελπίζουμε ότι αυτή η επιθυμία θα υπαγορεύει όλες τις δράσεις του.
Η απόλυτη δικαιοσύνη επιτυγχάνεται με την κατάργηση όλων των αντιφάσεων,κατά συνέπεια καταστρέφει την ελευθερία!
Οι σύγχρονοι κατακτητές μπορούν να σκοτώσουν,αλλά δε φαίνεται να είναι σε θέση να δημιουργήσουν.Οι καλλιτέχνες γνωρίζουν πως να δημιουργήσουν,αλλά δεν μπορούν πραγματικά να σκοτώσουν.Οι δολοφόνοι βρίσκονται κατ΄εξαίρεση ενδιάμεσα των καλλιτεχνών.
Η κοινωνία που βασίζεται στην παραγωγή είναι μόνο παραγωγική,δεν είναι δημιουργική.
Η ομορφιά είναι αφόρητη,μας οδηγεί σε απόγνωση,μας προσφέρει μόνο για ένα λεπτό να ρίξουμε μια ματιά στην αιώνια ομορφιά,αυτήν που θα θέλαμε να απλωθεί πάνω από το σύνολο του χρόνου.
η Ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.
