ο παράδεισος και η κόλαση

Αν υπήρχαν ολυμπιακοί αγώνες εργαζομένων το βάθρο της πρώτης θέσης για απονομή του χρυσού μεταλλίου θα κατακτούσε ο άνθρωπος που αγωνίζεται καθημερινά για τον επιούσιο με τον υδρώτα του προσώπου του.Στην εποχή της έκπτωσης κάθε αξίας,της αρπαχτής και του εύκολου κέρδους όποιος εργάζεται δίχως να διαπράξει έστω και στο ελάχιστο κάποια κομπίνα θα πρέπει να έχει κλείσει από τώρα μια θέση για την κόλαση!Όχι την γνωστή κόλαση που τα καζάνια ολημερίς και ολονυχτής …κοχλάζουν περιμένοντας τους υποψήφιους αμαρτωλούς αλλά στη κόλαση της ζωής επί της γης.Αυτή τη ”κόλαση”-αν και είναι αγώνας δοκιμασίας και όχι η πραγματική κόλαση- τη καθημερινή θα συναντάει με το που θα ξυπνάει κάθε μέρα,όπου κι αν πάει με ό,τι ασχολείται,με όποιον συναλλάσσεται.Κάθε μέρα θα αγωνίζεται να αποφύγει δαίμονες και δαιμόνια,μέσα από συμπληγάδες και εκατοντάδες πειρασμούς θα παλεύει να μην λερωθεί,να μην κολαστεί,να μην δηλητηριαστεί,να μην πέσει.Αλήθεια και εδώ χρειάζεται αγώνας σκληρός,αδυσώπητος δίχως άμιλλα και θεμιτά μέσα,κι άλλοι αγωνίζονται να λάβουν μετάλλιο και να ανέβουν στο βάθρο αλλά ντοπαρισμένοι,και αυτοί είναι που συνήθως κερδίζουν στις αρένες και τα στάδια του κόσμου.Καμαρώνουν ότι με τον υδρώτα του προσώπου τους κατέκτησαν την πρώτη θέση και την αναγνώριση του κόσμου.Ποιός στη ζωή του δε διέπραξε μια κομπίνα,ποιός είχε το γλυκό μπροστά αυτό που πάντα λαχταρούσε και δεν άπλωσε το δάχτυλο να μη δοκιμάσει?Αν δε το κάνω εγώ τώρα που έχω την ανεπανάληπτη ευκαιρία κάποιος άλλος θα βρεθεί να το κάνει,γιατί όχι εγώ αφού κανείς δε με υποψιάζεται και δεν με βλέπει!Ταυτόχρονα μπαίνουν στο νου οι μηχανισμοί της δικαιολογίας,έλα μωρέ και τί έγινε,άλλοι έχουν κάνει τα μύρια όσα,το δικό μου είναι παρωνυχίδα και πταίσμα αν συγκριθεί με των άλλων,ας το κάνω τώρα που μπορώ και υπάρχει η ευκαιρία,για το καλό των παιδιών μου το κάνω!Πολλές φορές το λάθος των επιλογών μας δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως,μοιάζει σαν κήπος ολάνθιστος που ενώ ανήκει σε άλλον εμείς κόβουμε ένα δυό λουλούδια και το δικαιολογούμε,δε μπαίνουμε καν στην αγαθή σκέψη να χτυπήσουμε την πόρτα και να ρωτήσουμε αν θα μας επιτραπεί να κόψουμε ένα τριαντάφυλλο από τα τόσα που υπάρχουν στον κήπο.Πού ξέρεις μπορεί να σου επιτραπεί,όμως επειδή ξέρουμε ότι δε μας ανήκει και ότι θα εισπράξουμε ενδεχομένως άρνηση το κάνουμε κρυφά από τον οικοδεσπότη.Κατόπιν το ίδιο τριαντάφυλλο θα το χαρίσουμε στη γκόμενα που γουστάρουμε,λεγοντάς της ότι  το κόψαμε από κάπου για πάρτη της για να κερδίσουμε την εύνοιά της.Έτσι συμβαίνει και στην κοινωνία,αρπάζουμε αυτά που δε μας ανήκουν και τα παρουσιάζουμε ως δικά μας σε έναν αγώνα δρόμου για αναγνώριση και ικανοποίησης του εγώ μας.Έτσι οι περισσότεροι σκευτόμαστε,αν περιμένει κανείς από τον δικό του κήπο να δρέψει λουλούδι μέσα από πολύ κόπο και μόχθο θα πρέπει να έχει καβάντζα δυό ζωές,και ΄μεις βιαζόμαστε,ο χρόνος είναι λίγος και η γκόμενα-ζωή δεν περιμένει εσένα και το λουλούδι του μόχθου σου!Έτσι και ο τύπος από την Αλβανία κάπου διάβασα,είπε ο καψερός αν θέλω γρήγορο αποτέλεσμα και γλυκειά ζωή,έχει και δεν..το ξέρει εργοστάσιο ανεκμετάλευτο,ας πουλήσω έρωτα στη καημένη την άβγαλτη 18χρονη συμπατριώτισσά μου.Της υποσχέθηκε γάμο και καλή ζωή στο εξωτερικό,την δελέασε με ένα υπέροχο δαχτυλίδι αρραβώνων,την φυγάδευσε νύχτα με ταχύπλοο από την Αυλώνα στην Ιταλία,και βρέθηκε στο Λονδίνο να ικανοποιεί τα γούστα κάποιων στους οίκους του αγοραίου έρωτα,υπό την απειλή ότι αν δεν δεχτεί θα δολοφονηθούν οι δικοί της άνθρωποι στο χωριό απ΄το οποίο προερχόταν.Ένα παράδειγμα είναι αυτό,υπάρχουν χιλιάδες παρόμοιες  ή συναφείς καταστάσεις που οι άνθρωποι επιδιώκοντας το εύκολο κέρδος δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν αθέμιτες μεθόδους.Και ανεβαίνουν αργότερα στο βάθρο του ολυμπιονίκη της εργασίας με ..πολύ κόπο και υδρώτα,και όντως κατέβαλε πολύ κόπο να …δρέψει τους καρπούς των θυσιών του!Για αυτόν η γη είναι παράδεισος,η κόλαση είπαμε είναι για τον άλλον,ένας παράδεισος διεφθαρμένων,κακούργων,ληστών,υποκριτών,σωματέμπορων,και σκωληκόβρωτων στο τέλος της εφήμερης ζωής μας.