Μελίνα Μερκούρη

Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς

Στα μάτια παίζει τ’ άστρο της αυγής ο ήλιος πλένει τ’ όνειρο της γης

πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ κουράστηκε και πάει να κοιμηθεί

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς

σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί

Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί

θα φύγεις ξένε, άσπρα τα πανιά παραμονεύει η λησμονιά

Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς

σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί.

Σταύρος Ξαρχάκος/Βαγγέλης Γκούφας

μιά απ΄τα ίδια,διαχρονικά

Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές σήμερα επιμένω σ’αυτό,από την Τουρκοκρατία ή όποιαδήποτε περασμένη εποχή,και θα το εξηγήσω.Οι ισχυροί οικονομικά είτε τους έλεγαν γαιοκτήμονες,πατρίκιους,πεντακοσιομέδιμνους,είτε τσιφλικάδες,είτε φεουδάρχες,είτε κοτσαμπάσιδες,προεστοί,πασάδες,ή κατείχαν πομπώδεις τίτλους λόγω κάποιας θέσης που είχαν στην ιεραρχία της εκάστοτε εξουσίας,όλοι αυτοί με τον άλφα ή βήτα τρόπο βασάνιζαν,απομυζούσαν,ρουφούσαν,αποστέωναν,άρπαζαν τους κόπους και τον υδρώτα των πολλών.Πάντα αυτό συνέβαινε,δεν είναι φαινόμενο πρωτόγνωρο να μας εντυπωσιάζει,να μας προκαλεί θυμηδία,αγανάκτηση.Σήμερα νομίζουμε ότι διαφέρουμε,επειδή έχουμε ένα κάπως αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο,υποτίθεται.Αλλά δεν είναι έτσι,υπάρχει μέγα χάσμα μεταξύ ημών και αυτών,μεταξύ μας υπάρχει χάος απροσμέτρητο.Απ΄τη μιά αυτοί ζουν χλιδάτα,χωρίς το άγχος,για τους πολλούς φτάνουν δεν φτάνουν να φάνε,φτάνουν δε φτάνουν να ανασάνουνε,αφού οι λογαριασμοί,η εφορία,οι δόσεις, σαν θηλιά ζώνουν το λαιμό τους και τους πνίγουν.Αυτοί έχουν το άγχος πως να αυξήσουν το κεφάλαιό τους,την ακίνητη και κινητή περιουσία τους,κοιτάνε τις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου,οι πολλοί αργοπεθαίνουν καθημερινά να τα βγάλουν πέρα με τους κάθε λογής γύπες που τρυγυρνούν να αρπάξουν τις λιγοστές οικονομίες του πορτοφολιού τους.Και τα καταφέρνουν πάντα οι γύπες να υφαρπάζουν τελικά τις οικονομίες τους.Τα ίδια έκαναν και τότε,τα ίδια και σήμερα,τις ίδιες μεθόδους και πρακτικές χρησιμοποιούν,με την διαφορά ότι σήμερα οι πολλοί έχουν στα καλύβια τους..,σαν ψωμοτύρι μια πλάσμα τηλεόραση,κινητό,ηλεκτρισμό,ένα πλυντήριο,και πολλά που έχουν..,και ψηφίζουν για το θεαθήναι κάθε τέσσερα χρόνια,τους εκλεκτούς απ’αυτούς,-εδώ γελάμε μέχρι τελικής πτώσεως,γιά να μην κλαίμε με τα χάλια μας και μελαγχολήσουμε-,έτσι,για να μην λένε ότι δεν υπάρχει δημοκρατία,έστω κατ΄επίφαση..Χωρίς να παραβλέψω υπάρχουν κι αυτοί που δεν έχουν ούτε αυτά,μα ούτε καν νερό,και είναι οι περισσότεροι!Οι κοτσαμπάσηδες παραμένουν,διαιωνίζονται,και οι πασάδες στέκονται αγέρωχοι,οι φοροσυλλέκτες δίχως αιδώ στήνουν καρτέρι να ρουφήξουν την όποια ικμάδα των πολλών,και το ιερατείο-έτσι δεν ήταν πάντα-αρωγός της εξουσίας.Επιμένω,το ιερατείο μόνο,όχι ο απλός παπάς,αυτός ο ακάματος εργάτης του ευαγγελίου,δίχως πόρους και βοήθεια ,χωρίς δικολαβισμούς,χωρίς δυσερμήνευτεςκαι δυσνόητες λέξεις,δίνουν τον καλό αγώνα προς τιμήν τους.Πάνω σε αυτή τη βάση ο λαός στηρίχθηκε,κράτησε,και άντεξε στις πιέσεις των ισχυρών,των καταπιεστών,των αρπακτικών τις δύσκολες ώρες,βλέπε πατροκοσμά,βλέπε άσημους και αθέατους σαν τον Πορφύριο τον σύγχρονο κοσμοκαλόγερο,αλλά κι άλλους που δεν έτυχε να γνωστοποιηθούν στους πολλούς.Οι άλλοι πάντα απόντες,πάντα στην άλλη όχθη,κάκιστοι μέχρι μυελού οστέως,με εμφάνιση αθώας περιστεράς,αλλά γεμάτοι,μεστοί δηλητηρίου οχιάς και σκορπιού,και είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι.Αυτούς δεν θα τους δει κανείς με χέρια λερωμένα,ούτε το πρόσωπό τους ηλιοκαμένο,ούτε αν αρρωστήσουν θα τους δει σε ένα απέριττο κρεββάτι ολομόναχους,οι παρέες τους δεν θα είναι απλοί άνθρωποι και μόνο,και το φαγητό τους δεν θα περιλαμβάνει μια φέτα ψωμί και φακές.Ποτέ δεν θα τους δείτε να περπατούν χωρίς συνοδεία,πάντα κάποιος θα τους ακολουθεί,θα τους υπηρετεί,και το land rover θα περιμένει την επιβίβασή τους στη γωνία.Αυτούς θα τους δεις φάτσα κάρτα,όπου γάμος και γιορτή,όπου συνδιαλλαγή και ίντριγκα μέσα είναι,όπου λαμογιά και εύκολο κέρδος η…Βασίλω μέσα!Όμως αυτό το πάρτυ δεν κρατάει πολύ,υπάρχει η θεία δίκη,υπάρχει η νέμεση,που όλα τα επιβλέπει όλα τα αντιλαμβάνεται,όλα τα ελέγχει,και ποτέ δεν εξευμενίζεται..Κανείς,ούτε ένας δεν πρόκειται από αυτούς να υπάρχουν επ’ άπειρον,ποτέ μα ποτέ να μην τα βλέπουμε με ορίζοντα των εκατό χρόνων της ζωής του ανθρώπου.Το μέτρο που η θεία νέμεση μετράει είναι άλλο,και οι κρίσεις του Θεού αξεπέραστες και πέραν του συμβατικού δικού μας χρόνου,απομένει μόνο να αποφασίσει όποτε εκείνος θέλει το πότε θα κρίνει τον καθένα μας.Αλήθεια,πολλοί από αυτούς συσσώρευσαν αμύθητα πλούτη,και είναι γεγονός,έζησαν πολλοί από αυτούς χλιδάτα,άλλοι πλήρωσαν,και αυτοί και εκείνοι τι πέτυχαν,που είναι οι απόγονοί τους,που είναι η σπορά τους,που είναι οι επίγονοί τους που -όπως και σήμερα πολλοί από μας μαζεύουμε άπληστα για τα..παιδιά μας-που πήγαν και τί έμεινε?Θα πω τι έμεινε,το τίποτα,ούτε τα μεγαθήρια που έχτισαν και κόμπαζαν,ερείπια βλέπει κανείς,ούτε καν απόγονοι,και άν υπάρχει κάποιος,έχει κάποιο λόγο ο θεός που τον κράτησε.Γιατί ο θεός δεν μετράει όπως όλοι εμείς,δεν λογαριάζει όπως εμείς,ό,τι γίνεται και συμβαίνει έχει τον λόγο του και θα αποκαλυφθεί την κατάλληλη ώρα.Όλοι εμείς οι άνθρωποι κομμάτια ενός γιγάντιου πάζλ αποτελούμε,και ελάχιστα κομμάτια του κοιτάμε,ποτέ ουδέποτε δεν είδαμε,ούτε έχουμε την δύναμη να το δούμε ολοκληρωμένο.Πάντα μέρος του θα κοιτάμε,και πάντα κομμάτια του ασύληπτα γιγάντιου παζλ θα αντικρύζουμε.Αν έχουμε την αίσθηση της παροδικότητας,και πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού έχουμε μνήμη θανάτου,ναι θανάτου κι ας μην χαλιόμαστε γιατί είναι μέρος κι αυτό της ζωής όπως το φαγητό ή ο ύπνος,ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεφεύγουμε,ποτε δεν θα συμπεριφερόμαστε ως κτήνη,και το θηρίο που κρύβεται μέσα σε πολλούς θα τιθασεύαμε,αν και το άριστο θα ήταν να το δολοφονούσαμε με τα ίδια μας τα χέρια.Είναι  ο μοναδικός φόνος που επικροτεί ο θεός και θα μας οδηγήσει χωρίς δισταγμό στο παράδεισο.

το σεμνό και ταπεινό πατέ

Αυτά δεν είναι φορολογικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν,αυτή είναι κοτρώνα που θα μας κάνει πατέ!Έτσι φαίνεται αντιλαμβάνονται την ανακούφιση των μισθωτών και των συνταξιούχων,έτσι θεωρούν ότι ανακουφίζουν εκείνους που χρήζουν προστασία και βοήθεια.Μιά και καλή στον άλλον κόσμο.Μπράβο σας,σας αξίζουν διπλά συγχαρητήρια.Νοιάζεστε πραγματικά για όλους μας,το βλέπουμε καθημερινά στα μάτια σας πόσο πολύ μας νοιάζεστε  και μας φροντίζετε,το πόσο πολύ μας νοιάζεστε,όχι μόνο για το λαό αλλά και για την πατρίδα.Τόσο πολύ διακατέχεστε από ανιδιοτελή αγάπη για όλους εμάς,έχετε τόση μεγάλη σιγουριά ώστε και πάλι ο ευεργετημένος λαός θα σας επαναφέρει ξανά στο τιμόνι!Ναι τέκνα εν Χριστό αγαπημένα,με τις ευλογίες του εν ζωή μακαριστού και αγαπητού αδελφού  σας Εφραίμ και συν αυτώ αδελφούς που έδειξαν τον δρόμο της σωτηρίας όλων μας εγγυημένα,γκαραντί!Αρχίζω από τη πολύ χαρά να τραγουδάω ”θέλεις τραλαλά θέλεις τραλαλό,θέλεις γλυφειτζούρι χωνάκι παγωτό…”,και έχω την αίσθηση ότι ακούω τον εθνικό ύμνο!