ΥΑΙΝΑ

Ύαινα αποφάσισε ν’αλλάξει τη ζωή της

παράτησε την άσκοπη,άγρια περιπλάνησή της

Πολιτισμένη θα γινώ,στολή ανθρώπου θα φορώ,

ό,τι μπορεί ο άνθρωπος,κι εγώ αυτό θα κάνω,

θα πάψω λάσπες να πατώ,πλακόστρωτα θα περπατώ,

στο κρύο θα φορώ παλτό,και θα κοιτώ τον ουρανό,

στα μάτια θα φορώ γυαλιά,και θα ξεχάσω τα παλιά,

να με κοιτούν με σιγουριά,που τώρα άλλαξα μυαλά.

Θαρρώ σ’όλα τα ζώα του αγρού,σαββάνας,ζούγκλας και βουνού,

άνετα τούτ΄η φορεσιά τους δίνει αίγλη και χαρά!

Μια μέρα καθώς βάδιζε αμέριμνη,μονάχη,

κόσμο πολύ συνάντησε,κι απόρησε η καημένη,

ρώτησε και της είπανε πως ήταν πεινασμένοι,

για μιά μπουκιά γλυκό ψωμί,ούτε καν κρέας είχε ‘κει,όρμησε του ανθρώπου η ντροπή,

χίλια κορμιά ημιθανή μες το πλακόστρωτο,εκεί!

Τρόμος τη πιάνει ξαφνικά,μια ταραχή,μια παγωνιά,

τόσο κακό,για μιά μπουκιά?

Αχ πιό καλά στην ερημιά,και της σαββάνας σιγαλιά,

γιατί του ανθρώπου η στολή δε μου ταιριάζει.