Ιούλιος ήταν,μέσα στο κατακαλόκαιρο του 1974,τότε που οι Τούρκοι με τις ευλογίες και την ένοχη ανοχή των ΗΠΑ και των συμμάχων(να χαιρόμαστε τέτοιους συμμάχους)έκαναν απόβαση στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου,κατέλαβαν το μισό σχεδόν νησί,ανάγκασαν χιλιάδες ανθρώπους να ξεριζωθούν,και από τότε δε λένε να φύγουν.Πόσο γνώριμες κινήσεις,πόσο προβλέψιμες τακτικές,πόσο ακόμα θέλει κανείς να δει για να πειστεί?Όπου Τούρκος πάτησε το πόδι του δε φεύγει με τίποτα,το οικοιοποιήται,το κάνει δικό του.Θυμίζει στη φύση τη μάχη και τον αγώνα ενός ζώου να κατασκευάσει μια φωλιά,και μόλις τη φτιάχνει έρχεται από το πουθενά ένα άλλο ζώο και την καταλαμβάνει..Μα αυτό δεν έκαναν και στη μικρά Ασία,λίγο λίγο,σταδιακά,χωρίς να τους βιάζει,γενιά-γενιά καταλάμβαναν το χώρο,εκτόπιζαν ή ενσωμάτωναν τους γηγενείς στη σφαίρα επιρροής τους,πέρασαν με τα κατά καιρούς λάθη των Ελλήνων και στις Ευρωπαικές χώρες,και σε όλους είναι τα αποτελέσματα γνωστά.Η Κυπριακή γη γνώρισε για πρώτη φορά τον Τούρκο το 1571 μετά από τη πολύχρονη κατοχή της από σταυροφόρους και στη τελευταία περίοδο από τους Βενετσιάνους.Χιλιάδες κάτοικοι εξισλαμίστηκαν,ο ίδιος λαός των Τουρκοκυπρίων,και πέρασαν στην άλλη όχθη για πάντα,κόβωντας τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με το σώμα και το αίμα της Ρωμιοσύνης που κατ’ ουσίαν κυλάει στις φλέβες τους..Μα σήμερα ακόμη κι αυτοί μειοψηφία στο τόπο τους,χιλιάδες έποικοι από τα βάθη της μικρασίας,με ουδεμιά σχέση με το κόσμο της θάλασσας και της Κυπριακής κουλτούρας κατέκλεισαν τη Κυπριακή γη.’Εγιναν πρόσφυγες και οι Τουρκοκύπριοι στο τόπο τους λοιπόν,όπως και πολλλοί Έλληνες Κύπριοι,να φυλάνε το τελευταίο κάστρο που απέμεινε στην καθ΄ημάς ανατολή του Ελληνισμού.
Ιούλιος ήταν,μέσα στο κατακαλόκαιρο του 1974,τότε που οι Τούρκοι με τις ευλογίες και την ένοχη ανοχή των ΗΠΑ και των συμμάχων(να χαιρόμαστε τέτοιους συμμάχους)έκαναν απόβαση στο μαρτυρικό νησί της Κύπρου,κατέλαβαν το μισό σχεδόν νησί,ανάγκασαν χιλιάδες ανθρώπους να ξεριζωθούν,και από τότε δε λένε να φύγουν.Πόσο γνώριμες κινήσεις,πόσο προβλέψιμες τακτικές,πόσο ακόμα θέλει κανείς να δει για να πειστεί?Όπου Τούρκος πάτησε το πόδι του δε φεύγει με τίποτα,το οικοιοποιήται,το κάνει δικό του.Θυμίζει στη φύση τη μάχη και τον αγώνα ενός ζώου να κατασκευάσει μια φωλιά,και μόλις τη φτιάχνει έρχεται από το πουθενά ένα άλλο ζώο και την καταλαμβάνει..Μα αυτό δεν έκαναν και στη μικρά Ασία,λίγο λίγο,σταδιακά,χωρίς να τους βιάζει,γενιά-γενιά καταλάμβαναν το χώρο,εκτόπιζαν ή ενσωμάτωναν τους γηγενείς στη σφαίρα επιρροής τους,πέρασαν με τα κατά καιρούς λάθη των Ελλήνων και στις Ευρωπαικές χώρες,και σε όλους είναι τα αποτελέσματα γνωστά.Η Κυπριακή γη γνώρισε για πρώτη φορά τον Τούρκο το 1571 μετά από τη πολύχρονη κατοχή της από σταυροφόρους και στη τελευταία περίοδο από τους Βενετσιάνους.Χιλιάδες κάτοικοι εξισλαμίστηκαν,ο ίδιος λαός των Τουρκοκυπρίων,και πέρασαν στην άλλη όχθη για πάντα,κόβωντας τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με το σώμα και το αίμα της Ρωμιοσύνης που κατ’ ουσίαν κυλάει στις φλέβες τους..Μα σήμερα ακόμη κι αυτοί μειοψηφία στο τόπο τους,χιλιάδες έποικοι από τα βάθη της μικρασίας,με ουδεμιά σχέση με το κόσμο της θάλασσας και της Κυπριακής κουλτούρας κατέκλεισαν τη Κυπριακή γη.’Εγιναν πρόσφυγες και οι Τουρκοκύπριοι στο τόπο τους λοιπόν,όπως και πολλλοί Έλληνες Κύπριοι,να φυλάνε το τελευταίο κάστρο που απέμεινε στην καθ΄ημάς ανατολή του Ελληνισμού.
