Μάριος Φραγκούλης

αχ ουρανέ

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
κι ακούω μια φωνή,
καμπάνα γιορτινή
να με παρακινεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
που χτίζουνε φωλιά
αλλόκοτα πουλιά
στου ήλιου τα σκαλιά

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
και μια φωνή τρελή
σαν χάδι κι απειλή
κοντά της με καλεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
μου τάζει ωκεανούς
κομήτες φωτεινούς
και ό,τι βάζει ο νους

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν’ αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Sky, no, I’m not going to say yes
Sky, distant friend
how can I accept another embrace’s tenderness
how can I accept, my mother is the Earth
how can I forswear the golden light of life
ah Sky, distant heartache

Every dusk I look at the sky
of blue
an I hear a voice,
a celebratory bell
encouraging me

Every Sunday it tells me to go there
there, there
where strange birds
make their nest
on the sun’s stairway.

Sky, no, I’m not going to say yes
Sky, distant friend
how can I accept another embrace’s tenderness
how can I accept, my mother is the Earth
how can I forswear the golden light of life
ah Sky, distant heartache

Every dusk I look at the sky
of blue
and a crazy voice
like a caress and a threat
calls me to it

Every Sunday it tells me to go there
there, there
it promises me oceans
luminous comets
and everything the mind can imagine

Sky, no, I’m not going to say yes
Sky, distant friend
how can I accept another embrace’s tenderness
how can I accept, my mother is the Earth
how can I forswear the golden light of life
ah Sky, distant heartache

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας
Άλλες ερμηνείες: Δήμητρα Γαλάνη

δούναι & λαβείν

Η διαπλοκή μεταξύ των ανθρώπων διαχρονική και πανανθρώπινη.Οι σχέσεις μεταξύ τους  έχουν ένα κοινό γνώρισμα,τη δοσοληψία,τη συναλλαγή,και την ιδιοτέλεια.Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο έφτασε στην τελειότητα και είναι άγιος,ή ψεύδεται.Ποτέ δεν κάνω κάτι αν δεν ελπίζω,αν δεν αποσκοπώ,αν δεν προσδοκώ σε κάποιο αποτέλεσμα.Ελάχιστοι υπάρχουν ανιδιοτελείς,μετρημένοι στα δάχτυλα,λίγοι μπόρεσαν να απεγκλωβιστούν και να απαλλαγούν από αυτό το καρκίνωμα.Όποιος στ΄αλήθεια το κατάφερε και το πέτυχε στη ζωή του προσέγγισε την αλήθεια,πλησίασε τη διέξοδο του λαβύρινθου,έφτασε ψηλά και ατενίζει το κόσμο διαφορετικά από τον καθένα μας.Όταν γνωρίσης έναν τέτοιον άνθρωπο γίνε φίλος του,πλησίασέ τον αν μπορείς και αντέχεις,μην τον χάνεις από τα μάτια σου,μην του δώσεις την ευκαιρία να σου φύγει,γιατί από τη φύση του είναι φευγάτος..Ό,τι πολύτιμο υπάρχει ορατό σε  σένα με τα φυσικά σου μάτια,είναι ίσως αυτός,έχεις ένα μοναδικό βιβλίο να διαβάσεις και να σε διδάξει.Χαλάλι αν ”εκμεταλλεύεσαι” τη συντροφιά του,κέρδος έχεις για τη δική σου βελτίωση.