Η ομορφιά του ανθρώπου

Οι άνθρωποι φαίνονται όμορφοι μόνο μεταξύ ανθρώπων.Ο άνθρωπος φαίνεται όμορφος σ’ άλλον άνθρωπο.Κατά τα άλλα κανείς στο κόσμο δεν παρατηρεί την ομορφιά του ανθρώπου.Η φύση δεν παρατηρεί τον όμορφο άνθρωπο.Γι’ αυτήν όλοι οι άνθρωποι είναι προσωπεία,κάτω από τα οποία πασχίζει να ξεχωρίσει την καλή ή την κακή θέληση,τον καλό ή τον κακό σκοπό.Όμως η φύση πολυ καλά παρατηρεί την καλοσύνη του ανθρώπου.Όχι μόνο ο σκύλος,το άλογο,το βόδι,αλλά και τα θηρία και μάλιστα ακριβώς τα άγρια θηρία παρατηρούν την καλοσύνη του καλού ανθρώπου πιο δυνατά από τα ήμερα ζώα.Και όχι μόνο τα ζώα,αλλά ακόμα και τα φυτά και τα στοιχεία παρατηρούν,με το δικό τους τρόπο,την καλοσύνη του καλού ανθρώπου.Και όπως όλη η φύση παρατηρεί την καλοσύνη του καλού ανθρώπου,κατά τον ίδιο τρόπο παρατηρεί και την κακία του κακού ανθρώπου.Τα πολυάριθμα παραδείγματα γι’ αυτό μπορούν να αναφερθούν από τους βίους των αγίων ανθρώπων ή των μοχθηρών ανθρώπων.Όμως δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα,παρά μόνο στα ανόητα παραμύθια,ότι η φύση,έστω και λίγο,παρατηρεί την εξωτερική ομορφιά του ανθρώπου,κατ’ αυτόν το τρόπο ούτε ο κόσμος των πνευμάτων δεν παρατηρεί την ομορφιά του ανθρώπου,αλλά μόνο την καλοσύνη του ή τη μοχθηρία,δηλαδή,την εσωτερική του ομορφιά,ή ασχήμια.Οι άνθρωποι φαίνονται όμορφοι μόνο ο ένας στον άλλον.Την ομορφιά του ανθρώπου ούτε ο ένας ούτε ο άλλος κόσμος δεν παρατηρεί.Μήπως επειδή η ομορφιά του ανθρώπου είναι άνευ αντικειμένου στο ηθικό και πνευματικό δράμα του κόσμου?Ή επειδή η ομορφιά του ανθρώπου και δεν είναι ομορφιά,αλλά ασχήμια συγκρινόμενη με τη δική του πρωτότυπη ομορφιά?Ή και τα δύο??

Βελιμιροβιτς