Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν στο πλαίσιο της κοινωνίας που ζώ και κινούμαι αν είμαι πραγματικά ελεύθερος.Ελευθερία τι άλλο να σημαίνει από το να μπορώ να κινούμαι ελεύθερα,χωρίς να έχω κάποιο μπαμπούλα από πίσω μου να με παρακολουθεί,κυνηγάει,ακολουθεί,να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα,χωρίς να έχω έστω τη παραμικρή αίσθηση ότι ενδεχομένως αν πω κάτι,ή εν τη ρύμη του λόγου πω κάτι που ίσως ενοχλήσει κάποιον άθελά μου.Είναι αλήθεια ότι όταν υπάρχει κάποιος περιορισμός νομικός,κοινωνικός,θεολογικός ή ό,τιδήποτε άλλο,ο λόγος,η ελευθερία του να μπορείς να έχεις το δικαίωμα να εκφραστείς,δολοφονείται.Βέβαια για να λειτουργήσει μια κοινωνία σαν τη κοινωνία των ανθρώπων,χρειάζονται κανόνες,πρέπει να διέπεται αυτή η κοινωνία από ένα νομικό πλαίσιο,όχι γιατί το χρειάζομαι εγώ (σχήμα λόγου είναι κανείς δεν είναι τέλειος,δεν αναφέρομαι σε μένα)που έχω το νόμο εντός μου και τη φωνή της συνείδησης να με συγκρατεί,αλλά γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν ακούνε τη φωνή αυτή,δεν διέπονται από κανόνες,δεν μπορούν και δε θέλουν να μπούνε και να προσαρμοστούν σε πλαίσια.Τα πλαίσια δε φτιάχτηκαν για εκείνους που ήδη γνωρίζουν τα όρια,κινούνται έτσι κι αλλιώς εντός των ορίων πολύ πριν εμπνευστεί το νόμο του ο νομοθέτης,αλλά για να προστατέψουν ακριβώς αυτούς,από εκείνους που παρεκτρέπονται και δεν θέλουν να κινούνται εντός των ορίων.Αυτοί που δεν θέλουν να βρίσκονται και να κινούνται μέσα σε κάποια πλαίσια καθορισμένα για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας,είναι εκτός πλαισίου,που σημαίνει ότι κάνουν ό,τι θέλουν.Κατέκτησαν την απόλυτη ελευθερία,όμως εδώ μπαίνει μια άλλη παράμετρος,ωραία λοιπόν έχω την απόλυτη ελευθερία,έχω κατακτήσει την πραγματική ελευθερία,για μένα δεν υπάρχουν όρια,και χαίρομαι για αυτό.Αυτό ισχύει όμως μόνο για μένα,ικανοποιεί μόνο εμένα,γιατί έτσι κάνω ό,τι γουστάρω,δεν έχω συνέπειες.Ο άλλος όμως που κινείται μέσα στα πλαίσια,και ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν βγαίνει από ΄κει είναι ο μεγάλος χαμένος,μάλιστα αδικείται από εκείνον που ”ζεί” την απόλυτη ελευθερία,γιατί εισχωρεί παντού,όπου νομίζει και θεωρεί ότι έχει κέρδος,άρα αδικεί και μάλιστα δεν έχει καν την αίσθηση ότι το κάνει.Δεν πρέπει κάποιος να του το υπενθυμίσει,δεν πρέπει κάποιος να του υποδείξει τα όριά του?Τι είδους πραγματική ελευθερία νοήται ότι εγώ κατέκτησα,όταν εχω γίνει ανεξέλεγκτος,και ασύδοτος?Άρα χρειάζονται κανόνες όπου δεν γίνεται αντιληπτό,νομίζω.Κανόνες εντός του καθένα ξεχωριστά,αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη πρόοδος της ανθρωπότητας και θα εξαλείφαμε πολλά δεινά μας!Κοινωνία τέλεια δεν θα υπάρξει όμως ποτέ,και μάλιστα δίχως κανόνες,άρα για τους παρεκτρέποντες χρειάζεται μαστίγιο.Το μεγάλο πρόβλημα όμως που προκύπτει κατόπιν είναι το..ποιός, και το πόσο άμεμπτος,αποφασιστικός,και αδέκαστος είναι αυτός που θα κρατάει το μαστίγιο!Το μαστίγιο καλό θα ήταν να μην το είχε ευφεύρει ο άνθρωπος,αλλά χρειάζεται για να επαναφέρει τα θηρία στη τάξη,και τραγικά δυστυχώς η κοινωνία μας βρίθει από θηρία παντός είδους.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν στο πλαίσιο της κοινωνίας που ζώ και κινούμαι αν είμαι πραγματικά ελεύθερος.Ελευθερία τι άλλο να σημαίνει από το να μπορώ να κινούμαι ελεύθερα,χωρίς να έχω κάποιο μπαμπούλα από πίσω μου να με παρακολουθεί,κυνηγάει,ακολουθεί,να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα,χωρίς να έχω έστω τη παραμικρή αίσθηση ότι ενδεχομένως αν πω κάτι,ή εν τη ρύμη του λόγου πω κάτι που ίσως ενοχλήσει κάποιον άθελά μου.Είναι αλήθεια ότι όταν υπάρχει κάποιος περιορισμός νομικός,κοινωνικός,θεολογικός ή ό,τιδήποτε άλλο,ο λόγος,η ελευθερία του να μπορείς να έχεις το δικαίωμα να εκφραστείς,δολοφονείται.Βέβαια για να λειτουργήσει μια κοινωνία σαν τη κοινωνία των ανθρώπων,χρειάζονται κανόνες,πρέπει να διέπεται αυτή η κοινωνία από ένα νομικό πλαίσιο,όχι γιατί το χρειάζομαι εγώ (σχήμα λόγου είναι κανείς δεν είναι τέλειος,δεν αναφέρομαι σε μένα)που έχω το νόμο εντός μου και τη φωνή της συνείδησης να με συγκρατεί,αλλά γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν ακούνε τη φωνή αυτή,δεν διέπονται από κανόνες,δεν μπορούν και δε θέλουν να μπούνε και να προσαρμοστούν σε πλαίσια.Τα πλαίσια δε φτιάχτηκαν για εκείνους που ήδη γνωρίζουν τα όρια,κινούνται έτσι κι αλλιώς εντός των ορίων πολύ πριν εμπνευστεί το νόμο του ο νομοθέτης,αλλά για να προστατέψουν ακριβώς αυτούς,από εκείνους που παρεκτρέπονται και δεν θέλουν να κινούνται εντός των ορίων.Αυτοί που δεν θέλουν να βρίσκονται και να κινούνται μέσα σε κάποια πλαίσια καθορισμένα για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας,είναι εκτός πλαισίου,που σημαίνει ότι κάνουν ό,τι θέλουν.Κατέκτησαν την απόλυτη ελευθερία,όμως εδώ μπαίνει μια άλλη παράμετρος,ωραία λοιπόν έχω την απόλυτη ελευθερία,έχω κατακτήσει την πραγματική ελευθερία,για μένα δεν υπάρχουν όρια,και χαίρομαι για αυτό.Αυτό ισχύει όμως μόνο για μένα,ικανοποιεί μόνο εμένα,γιατί έτσι κάνω ό,τι γουστάρω,δεν έχω συνέπειες.Ο άλλος όμως που κινείται μέσα στα πλαίσια,και ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν βγαίνει από ΄κει είναι ο μεγάλος χαμένος,μάλιστα αδικείται από εκείνον που ”ζεί” την απόλυτη ελευθερία,γιατί εισχωρεί παντού,όπου νομίζει και θεωρεί ότι έχει κέρδος,άρα αδικεί και μάλιστα δεν έχει καν την αίσθηση ότι το κάνει.Δεν πρέπει κάποιος να του το υπενθυμίσει,δεν πρέπει κάποιος να του υποδείξει τα όριά του?Τι είδους πραγματική ελευθερία νοήται ότι εγώ κατέκτησα,όταν εχω γίνει ανεξέλεγκτος,και ασύδοτος?Άρα χρειάζονται κανόνες όπου δεν γίνεται αντιληπτό,νομίζω.Κανόνες εντός του καθένα ξεχωριστά,αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη πρόοδος της ανθρωπότητας και θα εξαλείφαμε πολλά δεινά μας!Κοινωνία τέλεια δεν θα υπάρξει όμως ποτέ,και μάλιστα δίχως κανόνες,άρα για τους παρεκτρέποντες χρειάζεται μαστίγιο.Το μεγάλο πρόβλημα όμως που προκύπτει κατόπιν είναι το..ποιός, και το πόσο άμεμπτος,αποφασιστικός,και αδέκαστος είναι αυτός που θα κρατάει το μαστίγιο!Το μαστίγιο καλό θα ήταν να μην το είχε ευφεύρει ο άνθρωπος,αλλά χρειάζεται για να επαναφέρει τα θηρία στη τάξη,και τραγικά δυστυχώς η κοινωνία μας βρίθει από θηρία παντός είδους.
