Hooverphonic

Out of Sight

Tell me why do you always forgive the things I do to you
you’re too good
or am I not too bad
those six years were the best that ever happened to me and you
no regrets after all this fear
we’ll always be best friends
something between you and me
tell me why
I can’t find satisfaction somewhere else
Not good enough
or am I way too bad
those six years I consumed all your energy
and I didn’t replace
sad enough
I can’t give you what you need
we’ll always be best friends
something between you and me
six years
such a long time
can’t give you what you need
six years
such a long time
something special between you and me
you and me

ευτυχώς ακόμα υπάρχει ελπίδα?

Μέσα στον ορυμαγδό των αποκαλύψεων,των σκανδάλων,της σαπίλας,ακούγονται και κάποιες φωνές ρε παιδί μου ελπίδας,φωνές μοναχικές μεν,με βαρύτητα δε,άλλο να το λέει ένας απλός άγνωστος πολίτης κι άλλο ένας πολιτικός.Ευτυχώς υπάρχει ακόμη ειλικρίνεια,ευτυχώς ακόμη υπάρχουν άνθρωποι με συνείδηση,υπάρχουν υγιείς φωνές,που λένε τα πράγματα με το όνομά τους,ακόμα κι αν είναι σκληρά και πονάνε.Άκουσα σήμερα κάποιες δηλώσεις του Τατούλη,ομολογώ ότι παρηγορήθηκα ότι επιτέλους κάποιοι άνθρωποι έχουν το θάρρος και τη τιμιότητα να πούνε σκληρές αλήθειες,που όλοι τις λένε στα πηγαδάκια,όλοι τις συζητάνε αλλά κανείς δε έχει το σθένος να τις πει και δημόσια.Είναι παρήγορο ότι υπάρχουν και στο χώρο του Πασόκ άνθρωποι σαν τη Βάσω Παπανδρέου που φωνάζει αλλά δεν εισακούεται,όπως παλιότερα ο Χαραλαμπίδης,μια μορφή χαρισματική και φωνή πλούσια σε ιδέες..,που την έπνιξαν νωρίς…

θα πιούμε και τη θάλασσα..

                                                   Η λειψυδρία εν όψη,ενώ οι πάγοι λιώνουν στους πόλους της γης,θα πούμε το νερό νεράκι.Η κατάσταση είναι τραγική,τα νερά λιγοστεύουν δραματικά,οι πηγές στερεύουν,τα ποτάμια άνυδρες χαρακιές στην επιφάνεια της γης,και οι λίμνες χάνουν σταδιακά λόγω ανομβρίας και εξατμίσεως το πολύτιμο περιεχόμενό τους.Νερό με το σταγονόμετρο θα έχουμε αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση παντού,αν δε ληφθούν μέτρα.Κάπου διάβασα στο Πεκίνο σε μια πόλη 15 εκατομμυρίων περίπου ανθρώπων σε μεγάλη ακτίνα πενήντα και πλέον ποτάμια έχουν στερέψει για να υδροδοτηθεί αυτή η μεγαλούπολη.Τέτοιες καταστάσεις είναι προφανές ότι οδηγούν σε δραματικές καταστάσεις,σε οργανωμένες κοινωνίες.Αν αυτό συμβαίνει στις μέρες μας,τι θα γίνει σε 10-20 χρόνια με την αλματώδη αύξηση του πληθυσμού της γης,και την περαιτέρω γιγάντωση των πόλεων?Ας αναρωτηθούμε τι μας περιμένει όλους μας,η αλόγιστη κατανάλωση και έλλειψη νερού μαζί με την ανοδική αύξηση των καυσίμων,αυτό το δίδυμο μας κάνει ένα κοκταίηλ συμφοράς για το μέλλον,συν τη διατροφική κρίση.Αναρωτιέμαι όσο κι αν κοστίζουν γιατί δεν κατασκευάζουν εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού?Έστω…να πιούμε και τη…θάλασσα!