Κι ενώ εμείς πνιγόμαστε και βουλιάζουμε στα σκάνδαλά μας και στην αρπαχτή που δεν έχει τέλος-όχι πως θα μας έκαναν τη χάρη να σταματήσουν δηλαδή-δίπλα μας,μια δρασκελιά απο την αυλή μας στο Κοσσυφοπέδιο περιμένει το 90%των αλβανόφωνων την πολυπόθητη για αυτούς ανεξαρτησία.Οι Σέρβοι αμήχανοι μεταξύ σφύρας και άκμονος,αγωνιούν τι θα μπορούσαν να κάνουν.Η Ευρώπη τους προτείνει ως δέλεαρ την προοπτική ένταξης στην ΕΕ, με αντάλλαγμα την απάρνηση του λίκνου τους στην ουσία,τα ίδια και οι ΗΠΑ να ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν το νέο κρατίδιο.Η Ρωσία την στηρίζει για τους δικούς της λόγους,και μια νέα ντε φάκτο κατάσταση που θα συμπαρασύρει σε χρόνο που θα αποφασίσουν οι μεγάλοι κι άλλους τόπους στο μέλλον.. Τα Βαλκάνια-δεν μου αρέσει ο όρος,προτιμώ την χερσόνησο του Αίμου- έχουν γίνει πάζλ κρατιδίων,μου θυμίζει Αφρική του 19ου αιώνα, ελεγχόμενα απο τους δυνατούς της γης.
Charles Aznavour
She may be the first I can’t forget,
A trace of pleasure or regret,
May be my treasure or
The price I have to pay.
She may be the song that summer sings,
May be the chill that autumn brings,
May be a hundred different things
Within the measure of a day.
She may be the beauty or the beast,
May be the famine or the feast,
May turn each day into a
Heaven or a hell.
She may be the mirror of my dream,
A smile reflected in a stream,
She may not be what she may seem
Inside her shell.
She who always seems so happy in a crowd,
Whose eyes can be so private and so proud,
No one’s allowed to see them
When they cry.
She may be the love that cannot hope to last,
May come to me from shadows of the past,
That I’ll remember till the day I die.
She may be the reason I survive,
The why and wherefore I’m alive,
The one I’ll care for through the
Rough and ready years.
Me, I’ll take her laughter and her tears
And make them all my souvenirs
For where she goes I’ve got to be.
The meaning of my life is she, she, she-
Επίκουρος
Απ’ αυτό το τόπο έχουν περάσει κάποιες διάνοιες που έχουν διατυπώσει διαμάντια ιδεών πολύ χρήσιμα για κάθε εποχή.Σήμερα αναμασάμε τα ήδη λεχθέντα με άλλα λόγια,τα βρίσκουμε παντού αποσπασματικά,τα εισάγουμε μάλιστα ως εντυπωσιακές ρήσεις απο ξένους που τα αναφέρουν,τα αναμασάνε,τα αναλύουν,τα διατυπώνουν με περίτεχνες λέξεις,αλλά η ουσία είναι οτι έχουν ειπωθεί ξεκάθαρα και ξάστερα απο δικούς μας!Κανείς δεν μπαίνει στο κόπο να διαβάσει ,είναι πολύ λίγοι αυτοί που το κάνουν, ή δεν θεωρούνται in να μην διαβάσουν το τάδε βιβλίο του τάδε συγγραφέα που εξωτερικεύει τα ενδόμυχά του,και τις σκέψεις του.Δέ λέω καλό είναι αλλά να διαβάζεις τον καθένα,ίσως έχει κάτι να αντλήσεις απο τη πηγή του,αλλά οι διάνοιες της αρχαιότητας μοιάζουν γίγαντες μπροστά τους για πάντα μάλιστα!Και επιμένω να το λέω,δεν υπάρχει άνθρωπος πάνω στη γη που ό,τι είπε να μην το είχε διατυπώσει κάποιος Ελληνας,και δεν το λέω απο σωβινισμό,είναι η πραγματικότητα ολοφάνερη και μπροστά μας.Εναν μεγάλο Έλληνα που θαυμάζω και με επηρεάζει η σκέψη του είναι ο ”Μέγας” Επίκουρος,αυτή η θαυμαστή διάνοια που τα γραπτά του όσα σώθηκαν μας ανοίγουν ορίζοντες,για ορισμένους βέβαια ,γιατί αυτά που είπε δεν βρίσκουν σύμφωνους όλους μας.Στην εποχή του όμως αποθεώθηκε,απο εκατομμύρια Έλληνες και Ρωμαίους,ήταν πολύ δημοφιλής και όπως αναφέρεται εκατοντάδες πόλεις τον λάτρεψαν,έστησαν αγάλματα και χάραξαν σε μαρμάρινες πλάκες τον λόγο του.Βέβαια οι ιδέες του ήταν αντίθετες απο το πνεύμα του Χριστιανισμού,έτσι τις εκτίμησαν οι πατέρες της εκκλησίας τότε-δε ξέρω σήμερα-κατέστρεψαν φανατικοί χριστιανοί τότε πολλά γραπτά του, και με την έλευση του μεσαίωνα, οι άκρως κατά τον κλήρο άθεες ιδέες του παρήκμασαν.Ο Λατίνος ποιητής Λουκρίτιος είπε για τον μεγάλο Έλληνα σοφό το εξής:”είναι ο πρώτος Έλληνας που κοίταξε κατάματα τον ουρανό χωρίς φόβο,δίδαξε τους ανθρώπους την αληθινή ουσία των πραγμάτων και τους λύτρωσε απο το άγχος που είχαν σπείρει στα στήθη τους οι μύθοι”.Τις σκέψεις του τις διατύπωνε σε ένα πολύ ήρεμο μακριά απο τον θόρυβο των ανθρώπων και της πόλης,στη φύση,για αυτό ονομάστηκε ”κήπος” ο χώρος που ασκούσε την φιλοσοφία του.
παραθέτω κάποια λόγια του..
«Για κάθε σου επιθυμία πρέπει να θέτεις το ερώτημα: τι θα μου συμβεί αν γίνει αυτο που επιθυμώ; Και τι αν δεν γίνει;»
«Είναι αδύνατο να ζήσεις ηδονικά, αν η ζωή σου δεν έχει φρόνηση, ομορφιά και δικαιοσύνη` κι είναι αδύνατο να`χει η ζωή σου ομορφιά, δικαιοσύνη και φρόνηση, αν δεν έχει και χαρά. Όποιος δεν τα διαθέτει αυτά δεν μπορεί να ζεί ευτυχισμένα»
«Το να αρκείται κανείς σ`αυτά που έχει, το θεωρώ πολύ σπουδαίο αγαθό: όχι για να αρκούμαστε σώνει και καλά στα λίγα, αλλά για να αρκούμαστε στα λίγα όταν λείπουν τα πολλά, με την γνήσια πεποίθηση ότι την πολυτέλεια την απολαμβάνουν πολύ καλύτερα οι άνθρωποι που δεν την έχουν ανάγκη… μας προετοιμάζει να σταθούμε άφοβοι μπροστά στα παιχνίδια της τύχης.»
Σίσυφος
Ο μύθος λέει οτι ήταν γιός του Αιόλου και βασιλιάς της Εφύρας της μετέπειτα Κορίνθου.Απο τον Όμηρο μαθαίνουμε οτι ήταν ο πιο πονηρός,κατεργάρης και ο πιο σοφός άνθρωπος σε όλο τον κόσμο.Στεκόταν ψηλά στην Ακροκόρινθο και κοίταζε μακριά,πολύ μακριά,δεν του ξέφευγε τίποτα,γνώριζε τα πάντα και κάθε μυστικό ανθρώπων και θεών.Μια μέρα ο ποταμός θεός Ασωπός πήγε στην Κόρινθο αναζητώντας την κόρη του Αίγινα,και του εκμυστηρεύτηκε ο Σίσυφος οτι την είχε απαγάγει ο Δίας.Τι το ΄θελε και το είπε..,ο Δίας τον εκδικήθηκε και διέταξε τον Άδη να πάρει στα τάρταρα τον Σίσυφο.Ο παμπόνηρος Σίσυφος κατάφερε να αλυσσοδέσει τον ίδιο τον Άδη και τον φυλάκισε.Όσο ήταν φυλακισμένος ο Άδης κανείς δεν πέθαινε!Επειδή αυτή η κατάσταση ήταν εντελώς αφύσικη να μην πεθαίνει κανείς,ο θεός του πολέμου Άρης πήρε την κατάσταση στα χέρια του,απελευθέρωσε τον Άδη και του παρέδωσε τον Σίσυφο.Με πονηριά εξαπάτησε τον Άδη να τον αφήσει για ένα τριήμερο να πάει να θάψει το σώμα του πάνω στη γη,ο Άδης τον άφησε να τακτοποιήσει την υπόθεσή του, αλλά σιγά μην γύριζε ο παμπόνηρος..Το έγκλημα του Σίσυφου ήταν ασυγχώρητο,είχε νικήσει τον θάνατο και την παγκόσμια φυσική τάξη.Παρ΄όλα αυτά ο Ερμής τον επανέφερε στον κάτω κόσμο και τον τιμώρησαν με ένα μαρτύριο χωρίς τελειωμό,να σπρώχνει ακατάπαυστα ένα τεράστιο βράχο μέχρι τη κορυφή ενός βουνού και ο βράχος να του κατρακυλάει…
